Social media is big. Daar vertel ik vast niets nieuws, iedereen die meegaat met zijn tijd weet dat je tegenwoordig amper kan achterblijven en dat je de mobiele en sociale stroom niet kan negeren, of je wòrdt gewoon achtergelaten. Hm, nou, niet overdrijven denk je dan misschien, je hele leven op het internet gooien of heel de tijd liggen delen wat je eet, waar je bent en hoeveel broekjes je baby deze morgen al onder geplast heeft, daar heeft heus niet iedereen een boodschap aan! Correct. Maar er zijn genoeg aspecten van sociale media die wél nuttig zijn. 

Enkele weken terug bevond ik me aan tafel tussen de sandwichen en chocomouskes in een bijna hoog oplaaiende discussie over de ‘verdorvenheid’ van Facebook en hoe het er voor zorgt dat ‘de jeugd van tegenwoordig’ niet meer buitenkomt. Want we bevinden ons alleen maar achter onze computer. Ah! Daar moet ik al tegenspreken. Want tegenwoordig hebben we onze computer niet meer nodig om ons sociaal te engageren (en met sociaal bedoel ik voor deze ene keer in cyberspace). De mogelijkheden van het mobiele internet zorgen er immers voor dat we én kunnen buiten komen in de echte wereld, én tegelijkertijd onze online profielen up to date kunnen houden. Win-win, zou je denken. Maar nog voor ik kon terugkeren naar mijn sandwich met kaas en de hele discussie achter me kon laten, kreeg ik een What’s App binnen die met een zeer mooi iPhone ‘bliepke’ de hele ruimte vulde en daarmee de maaltijd weer verstoorde. Mooi punt voor het anti-sociale-media front, die meteen moesten aanhalen dat we geen seconde meer zonder de telefoon kunnen en ons daardoor asociaal opstellen tegenover de omgeving waar we ons op dat moment in bevinden. Goed punt, ik moet toegeven dat ik het erg moeilijk vind om een binnenkomend berichtje te negeren en me te blijven concentreren op het gesprek waar ik op dat moment in vermengd zit. 

Voor wie nog niet zo bekend is met het fenomeen What’s App, moet ik toch even bijkomende uitleg geven, want volgens mij is het één van de geniaalste app’s die sinds het ontstaan van mobiel internet ter wereld gebracht werden. Geniaal in zijn eenvoud. Want het enige wat je ermee kan, is berichten, foto’s en filmpjes naar elkaar sturen. Maar niet gewoon naar één persoon, ook naar meerdere personen tegelijk. Sterker nog, je kan ‘groepen’ maken, net zoals een chatbox. Wanneer er dan iemand tekst of een afbeelding verstuurd, wordt deze gepushed op de telefoon van iedereen die in de groep zit. Handig om af te spreken met al je vrienden tegelijk! En het enige wat je nodig hebt is een abonnement voor mobiel internet. Voor de rest zijn alle berichten gratis. 

Alleen heb ik natuurlijk weer vrienden die onze groep gebruiken voor de zotste dingen eerst. Vijf uur ‘s nachts en er is nog iemand op pad? Wees maar zeker dat je een zotte foto op je telefoon krijgt. Of een discussie tussen twee mensen van de groep? Iedereen mag het weten! Maar dat maakt het app’ke juist zo leuk. We kunnen alles delen, ook al zijn we niet samen, en afspreken wordt veel gemakkelijker, want we weten altijd van elkaar waar we zitten. Ik kan dus met stip zeggen dat sociale media ons dichter bij elkaar brengt en ook socialer maakt! En als je dat niet zou willen of even rustig thuis wilt blijven, geen probleem, gewoon niets delen en de posts die binnen komen negeren. 

Al is dat natuurlijk wel moeilijk wanneer je 40 nieuwe berichten hebt! 

Terug naar de koffietafeldiscussie. Ja, het is waar, we kunnen tegenwoordig niet meer zonder onze telefoon. Maar dat maakt je alleen maar asociaal als je het verkeerd gebruikt. Ja, het is gemakkelijker om foto’s te delen via Facebook, zo hoef je niet meer buiten te stappen met een ingeplakt album of een stapel dia’s om je familie en vrienden urenlang te vervelen met je reisverhalen (die eigenlijk toch niemand interesseert want het was jouw reis en niet die van hen en je maakt hen alleen maar jaloers). En ja, foto’s enkel op Facebook zetten zorgt ervoor dat je minder menselijk contact hebt. Hoewel, ineens reageert er misschien iemand op je foto die je al lang niet meer gehoord of gezien hebt en waar je waarschijnlijk met je stapel dia’s toch niet naartoe zou gaan. En zo geraak je dan weer aan de praat. Misschien het ideale moment om af te spreken om dit weekend een terrasje te gaan doen? BAM! Social media just brought us closer. 

Ik vind het trouwens erg leuk om te bekijken waar andere mensen mee bezig zijn en iedereen zijn leven een beetje te volgen. Zo kom je ook al gauw iemand tegen die zich in je buurt bevindt. Facebook, Twitter, Foursquare, het zijn allemaal tools die je kunnen laten zien waar iemand is en zo kom ik wel eens mensen onverwacht tegen op een feest of festival. Hé, Ivo is ook op Laundry Day! Snel een bericht sturen. Asociaal? Ik denk het niet. 

Volg me op: Facebook, Foursquare, Twitter, Tumblr, Pinterest, Instagram, LinkedIn, YouTube, Runkeeper, Flickr of download de RW13 app! Tot op het terras deze zomer ;-) 

Blijkbaar ben ik moeilijk. Of nee, moeilijk is niet het juiste woord. Ondoorzichtig. Al is dat misschien iets te ver gezocht. In ieder geval, nog een paar weken en mijn verjaardag komt er aan, en Wouter heeft ook deze keer geen enkel idee wat hij me moet kopen. Alleszins, dat vertelde hij me gisterenavond nog, en dat inspireerde me om er vandaag over te schrijven. Ik vind namelijk helemaal niet dat ik op dat vlak ondoorgrondelijk ben, integendeel. Hoe kan je voor mij nu geen enkel idee hebben voor een cadeautje? Ten eerste ben ik een vrouw, een cadeau krijgen maakt ons sowieso al blij, dus dat is al deel 1 van het probleem opgelost. Natuurlijk verwacht je voor een verjaardag wel dat je iets gaat krijgen en is het verrassingseffect al verdwenen, en kan ik begrijpen dat de gever iets meer moeite moet doen. Maar ik ben echt niet moeilijk! Er zijn zoveel dingen die ik nodig heb, graag wil aankopen en die ik maar achteruit blijf schuiven omdat ik er geen centjes voor heb. 

Nu, om het probleem voor eens en altijd uit de wereld te helpen: hier een serieuze en goed doordachte handleiding om voor mij een cadeau te kopen! Laat die verjaardag maar komen. 

Ik zou kunnen onderdelen in categorieën van ‘really-wanna-haves’ tot ‘wel-nodig-maar-niet-zo-dringend’, maar omdat ik wel hou van verrassingen, ga ik gewoon zoveel opnoemen en alles random door elkaar, tot jullie door de bomen het bos niet meer zien. Zo hou ik van kleding. Veel en kleurrijk en alle soorten. Broeken, rokjes, kleedjes, truitjes, vestjes, bloesjes, t-shirts, etc… en ik kan er nooit genoeg hebben. Mijn fashionable casual outfits koop ik bij Online Mechelen, Pacific Boardshop en As Adventure. Hier hebben ze zowel sportieve look als een heuse leuke fashion afdeling, en zou ik als ik kon, steeds buiten lopen met kledingrekken vol. Helaas zijn Superdry, Skunkfunk, Burton, G-star en ga zo maar door niet echt goedkope merken. Dus: help me een handje en koop een bon. Verder: lingerie van Marlies Dekkers, nieuwe handschoenen voor het snowboarden, op maat gemaakte loopschoenen. En met een muts kan je ook nooit iets fout doen. Ik heb een vergevorderde tot haast gestoorde mutsenverslaving, waardoor ik er bijna altijd één koop als ik in een wintersportwinkel ben. Er zijn gewoon zoveel leuke exemplaren, en ik match ze haast nog liever bij mijn kleding dan gepaste schoenen. Nu we het toch over schoenen hebben: ook nooit iets fout mee. Mijn maat is 39. Go. 

Nog wat: ik reis graag. Hoe meer van de wereld ik kan zien, hoe beter! Dat hoeft zelfs niet echt ver weg te zijn. Londen, Berlijn, Praag, Athene, Kopenhagen, Barcelona, San Sebastian… allemaal steden die ik (nog) eens wil zien! Of zo’n lastminute naar Turkije of Egypte? Ben ik nog nooit geweest… I know, reizen is duur. Samen leggen dan maar? 

Wat dichter bij huis: een cinemake doe ik supergraag! Gewoon even eruit en helden zien on the big screen. Of nog dichter bij huis? Gewoon thuis. Buitenlandse series. DVD’tje in de speler en avondje in de zetel. Oja. Ik kan er niet genoeg zien. Maar wat is dan mijn genre? Ik hou wel van heldenverhalen met de nodige portie actie, of geschiedenis en fictie. Genre True Blood, Spartacus, Game of Thrones, Arrow, Once Upon a Time, Dexter, Camelot,… er zijn er zoveel en mijn portefeuille is zo leeg. 

Thuis is toch maar thuis? Ik ga graag uit, hoor. En dan ook vooral lekker eten. Ik ben de kok thuis, want Wouter kookt nooit. Ja, goed gelezen, nooit. Een ei bakken lukt zelfs niet, de pizza in de oven duwen nog net. Maar dat maakt wel dat ik altijd achter de potten sta. En begrijp me niet verkeerd, ik doe dat graag! Maar vaak genoeg heb ik er ook even geen zin in, en zeker niet na een lange en harde werkdag bij ‘ik-eis-uw-hele-leven-op’-televisiehuis Endemol. Zo dus, uit eten gaan: big yes! En ook daar ben ik niet moeilijk: ik lust alles. Belgisch, Frans, Indisch, Italiaans, Thais, Japanse sushi, Mexicaans, seafood, vlees, veggie, etc… all is good, en alles moet ik ooit eens geprobeerd hebben. En hoe minder bekend ik ben met de plek, hoe beter. 

Meer nodig? Staat nog op mijn wishlist om ooit eens te doen: een ballonvaart. Niet zo spectaculair als uit een vliegtuig springen (been there, done that), maar lijkt me ook een super ervaring. En met een namiddag wakeboarden maak je me ook altijd blij. Er ligt immers geen sneeuw in de zomer en ik doe niet liever dan op een plank staan. Maar net als snowboarden, kan je wakeboarden niet zomaar doen in je achtertuin en kost dat wat geld. 

En dan ook nog… tools voor mijn GoPro (battery pack, wifi pack, extra stickies), een extra lens voor mijn Nikon, een nieuw dekbed en een kussen, Impossible vullingen voor mijn Polaroid 600, een 1TB portable hard disk voor mijn back-ups, een battery pack of extra lader voor mijn iPhone, enzovoort enzovoort. 

Zo, volgens mij ben ik nu gecoverd voor de volgende 5 kerstmissen. Laat nu nog eens iemand zeggen dat ze niet weten wat ze voor mij moeten kopen. En dan nu… wanneer is het 20 juni? 

Het is 23 gradeeeeen! Let’s enjoy it while it lasts. 

Het waren een zotte paar dagen achter elkaar ondertussen. Telkens als ik denk: nu komt er een rustig weekend aan, slaag ik er toch in om het helemaal op z’n kop te zetten. Misschien komt dat omdat ik niet kan stilzitten, of omdat ik gewoon gek impulsief ben. 

Donderdag was Wouter nog niet terug van Duitsland en zochten Timo en Joris nog gezelschap om mee naar brouwerij Het Anker te gaan. Er was een ‘lezing’ (lees: proeverij) met als thema ‘Vrouwen en Bier’, voorgedragen door Sofie Vanrafelghem. Zij is de auteur van het derde boek van Tournée Generale (één) en biersommelier. Ik na het werk dus meteen naar de brasserie van het Anker, na een aperitiefke in de vorm van een Gouden Carolus Triple, kon de proeverij starten. We kregen 5 bieren van het Anker, in foodpairing met enkele hapjes. Combo’s waren als volgt: een Maneblusser met carpaccio van gerookte tonijn, een Gouden Carolus Hopsinjoor met aspergesoep met scampi, een Triple met meivis, een Classic met eendeborst en een Cuvée van de Keizer blauw met sabayon en speculaasijs. Vooral dat laatste was superlekker, en daarnaast was de Hopsinjoor met de aspergesoep mijn favoriet. Tijdens de lezing van Sofie werd er de hele tijd gepraat over ‘hapjes’, maar tegen het einde van de avond had ik wel het gevoel dat ik een hele maaltijd op had. Dat kan ook aan het bier liggen natuurlijk, hoewel er blijkbaar minder calorieën in de bieren van het Anker zitten dan in een glas wijn (in verhouding natuurlijk). Aldus werd er ook beweerd dat bier gezonder is dan wijn, maar ik moet eerlijk toegeven dat ik mijn twijfels daarbij heb. Ik ben geen moeilijke en drink dus alles, maar wees maar zeker dat ik me lichter voel na een avondje wijn dan na een avondje bier. Bovendien drink je wijn meer met finesse, en daarmee wil ik zeggen dat je dit rustiger naar binnen werkt, en dus langer over een glas wijn doet dan over een pint bier. Wijn heeft ook een hoger alcoholpercentage, waardoor je er minder van moet drinken dan bier om even teut te zijn. Tot zover mijn kijk op de zaak. Verder heb ik van de hele ‘vrouwen en bier’ geschiedenis amper iets gehoord omdat we te druk bezig waren zelf bij te praten en onze hoogst intelligente commentaar te delen met onze tafelgenoten. Die konden er trouwens nog wel mee lachen. 

Hopsinjoor met aspergesoep

Gouden Carolus Tripel met meivis (geep)

Gouden Carolus Classic met eendeborst en gegrilde courgette

Na de brouwerij en een kickerbakske in de Planeet, nog een feestje gaan doen bij de studenten in de kelder. 2 euro voor een kraslotje, altijd drank prijs, alleen weet je niet op voorhand wat. Anyways, enkele shotjes jenever, wodka en een paar pinten bier later was onze Joris zijn sleutels kwijt en was het ineens voorbij drieën. Time flies by when you’re having fun! Heb het arme schaap dan maar mee naar huis genomen, een matraske en een slaapzak bezorgd en laten crashen in de living. Het deed alleen veel pijn om amper 2,5 uur later weer op te staan en hem naar huis te brengen toen Mieke op was! 

Tsjek it out: http://www.hetanker.be en https://www.facebook.com/groups/327787160615738/?fref=ts (Joris zijn Hop On page)

En zo zijn we weer vrijdag. Na nog enkele uren geslapen te hebben na de drop-off en twee manden strijk, kon ik EIN-DE-LIJK Wouter gaan halen van de luchthaven. Hoe lang kunnen vijf dagen duren seg?? ‘s Avonds dan toch onze huwelijksverjaardag gaan vieren met een dinertje in Baron van Zon, toch één van mijn favoriete plekken om culinair de avond door te brengen in de omgeving van Mechelen. Altijd goei food, prijzen vallen super mee en iedereen is nice en cozzzzy. Toffe locatie ook, in een oude herenvilla (ik zeg uitdrukkelijk niet huis want daarvoor is het wat groot) die door authentieke elementen te bewaren heel leuk ingericht is. 

Check it out: Baron van Zon 

Zaterdagochtend weer paraat voor ‘a whole day ‘o fun’ in het Antwerpse Mjeel (of lees maar Meerle), waar onze Jonas en Joris opgegroeid zijn en de Chiro een voetbaltoernooi hield. Jammer dat ik mijn ponponnekes niet vond, maar voor de rest was ik volledig klaar om te supporteren: dikke trui, dikke jas, sjaal, tegen-pattattenveld-bestande-sneakers en samen met Timo nog gaan shoppen voor roze toppenschoenen. Jawel, voor hem, niet voor mij! Maar mijn belangrijkste taak toch wel: zorgen dat er voldoende bier was als de jongens van het veld kwamen! 

De beker van het weekend hebben we maar overgelaten aan Anderlecht, maar we zijn er wel in geslaagd om een andere soort prijs te winnen :-) hip hoi, een doos vol met goodies na het winnen van de drankbeker! 

Na het toernooi een frietje gegeten bij pa en ma Dekkers en dan het Mjeelse ‘nachtleven’ in getrokken, waar Timo dan ook meteen de plaatselijke attractie heeft gedoopt. Check voor die foto maar FB :-) 

Sunday, 6.00 am. Mijn wekkerlied is Bad Mood van The Vaccines (luister hier), geloof me, na vijf seconden sta je klaarwakker naast je bed! (heel het Come of Age album is trouwens bangelijk goed! Moet wel zeggen dat de albumversie van Bad Mood beter is dan de radio edit, maar koop dan maar het album om een goed idee te krijgen van mijn ochtenden :-))

Op tijd opstaan was extra nodig vandaag, voor onze trip naar Lakeside Paradise in Knokke. Bij het lezen van het weerbericht de afgelopen dagen moet ik zeggen dat ik verwacht had dat het grijs en regenachtig ging zijn. Als je dan ‘s morgens bij sluimerwolken de oranje zon ziet opkomen, voelt dat twee maal zo goed! 

Nu, wat is er zo graaf aan Lakeside Paradise dat het de trip naar Knokke meer dan waard is? Put De Cloedt, een meer van elf hectare, wordt momenteel volledig omgevormd naar een watersportdomein, met als highlight de waterski-kabelbaan die met een lengte van 700m bijna het hele meer rond gaat. Aan de steiger kan je gewoon wakeboard aanbinden, opspringen aan de kabel en een toertje rond het meer doen zonder boot! 

Meer info over ‘das paradijs’ op de website: http://lakesideparadise.be/info/  

Nu, er is nog wat werk aan de winkel op het domein. Zo zijn er momenteel nog geen kleedkamers of douches, dus is het wat behelpen. Tegen begin juli zou het Surfers Paradise clubhuis moeten klaar zijn, met alle faciliteiten, vlakbij de startplaats van de kabel en het strandje. Ook de weg rond het meer moet nog aangelegd worden. Als je kabel lost aan de andere kant van de plas, is het niet echt gezellig terug wandelen naar de startplaats op blote voeten tussen stenen en modder. Maar toch is de Put nu al een coole plaats om te zijn en doen de jongens van Lakeside Paradise hun best om het gezellig te maken. Een zitzakske in het zonnetje en bbq kunnen alvast veel doen! 

Nu, het wakeboarden zelf. Ik heb al eerder op een plank in het water gestaan, maar surfen op een kabelbaan is toch nog wat anders dan achter een boot. Bij een boot heb je de golf, waar je om te oefenen al eens kan proberen er op en over te gaan. Omdat de kabelbaan op het Duinenmeer (zo heet het hele project daar) rond gaat (je eindigt waar je begint), zijn er logischerwijs enkele bochten. Als je niet goed tussen de boeien surft, los je kracht op de kabel en trekt ie je enkele meters verder als een zot vooruit, terwijl je eerst bijna stil hing. Vergt wat oefening, maar ik heb toch het hele meer gezien. Starten is ook anders dan achter een boot, maar met voldoende snowboard ervaring van de eerste keer goed. 

Echt, moest er zo’n kabelbaan liggen op het meer van Battenbroek, ik hing er elk weekend aan. Dat is ook de enige reden waarom ik mensen die aan de kust wonen benijd: grave watersporten zijn maar een steenworp van je verwijderd. 

Na het wakeboarden nog een tomaatgarnaaleke gaan eten op de zeedijk en een bezoekje gebracht aan de surfspot in Zeebrugge, waar je kan kitesurfen en een beachvolleytoernooi aan de gang was. 

Dat is wat ik zou doen met een miljoen: een boot kopen en een villa bouwen bij een grave surfspot. Hey, a girl can dream. 

Ja, het is ook maar een facebook status als je mannetje een Lufthansa vlucht (zonder bagage!) van je verwijderd is. En een gelegenheid vieren is natuurlijk alleen maar leuk als je het samen kan vieren. Ik snap ook niet zo goed hoe we het toch doen, twee jaar op rij niet bij elkaar zijn op onze huwelijksdag. Of ja, eigenlijk snap ik het wel: gewoon een druk leven hebben. Maar dat mag natuurlijk geen excuus zijn om tijd te maken voor elkaar. 

Iedereen zegt dan wel: ach ja, vier het dan maar als hij terug is. Maar sorry, dat is niet echt hetzelfde. En dat zorgt er ook niet voor dat ik me dan vandaag minder alleen voel. Het helpt me er alleen maar aan herinneren dat ik niet gemaakt ben om alleen te zijn, en dat ik maar een klein hoopje miserie zou zijn als Wouter ineens voor altijd weg was. In al die drukte zijn het ook die momenten waarop ik besef hoe gelukkig ik wel ben met alles wat ik heb. Nu. En vorig jaar, 14 mei 2012, toen ik met mijn vrienden van Standpunt in een met cameramateriaal volgestouwd Renault-busje langs Route du Soleil terugreed na drie dagen filmen in het zuiden van Frankrijk. Een busje dat maar niet vooruit ging! Hoe lang kan een rit naar huis toch duren als je echt heel, maar dan ook heel erg graag thuis wilt zijn??

Het verschil met vorig jaar is dat ik in gezelschap was, en de zon ook scheen. Goed weer doet veel met mijn humeur. Ik zou een goede kamerplant zijn. Gewoon een beetje water geven van tijd tot tijd, in de zon zetten en een muziekje afspelen. Chill. 

Maar dit jaar regent het. En het is een stomme weekdag. En er is freaking Eurosong op tv! Met een zotte presentatrice in een jurk van zilverpapier op een Segway. Een mens zou voor minder depressief worden. Zelfs mijn gitaar maakt me melancholisch want ik probeer mezelf Lost van Anouk aan te leren momenteel. 

Bon, gelukkig zijn er oplossingen voor alles. Zoals een grote pot ijscrème. Oh, the choices one must make. 

Dat het snel vrijdag moge zijn! 

De Voice zit er op. Heel ons productielokaal is leeg en de Polen van Arf & Yes halen momenteel de laatste stalen buizen van ons decor uit de studio. Ik probeer er niet te veel naar te kijken, want het maakt me toch wat triest. Als je iets moet afsluiten, heb ik liefst dat het een negatief hoofdstuk is. Maar een fijne tijd, met fijne mensen, ook hard werk maar vooral veel plezier… dat afsluiten, dat doet pijn. Iedereen start met andere projecten, en mensen waar je 9 maand mee hebt samengewerkt, niet meer elke dag zien, is zeer vreemd. 

Maar kijk, de zon schijnt, en om het van de positieve kant te bekijken: nu heb ik eindelijk weer eens tijd voor andere dingen! En dan heb ik het niet over die drie manden strijk en dat laagje stof op de vloer dat nog thuis op me ligt wachten, maar tijd voor mijn vriendjes, voor mijn gitaar, voor mijn schrijven en lezen en zonnen en barbecuen en koken en en en… En ja, weer kan leven in plaats van enkel te werken! We zijn afgelopen weekend alvast goed gestart door nog een feestje te gaan bouwen in Weerde. 

De terugslag van 6 weken hard werken en het afsluitende zotte feest zit nog wel in mijn lijf. Bijslapen is nog niet gelukt, en ik voel me wat ziekjes. Een paar vakantiedaagjes zouden niet slecht zijn, maar blijkbaar liggen er bij Endemol nog wat projecten te wachten en mag ik niet te lang thuis zitten. 

Enkele dingen die het zeker waard zijn om eens uit te checken, maar waar ik afgelopen weken geen tijd voor had om ze te delen: 

A ton of love: nieuwe single van Editors! http://www.youtube.com/watch?v=jQQ2gTkV-GM

http://beardpornography.tumblr.com Mega coole Tumblr, die niet zo nasty is als hij klinkt: het zijn allemaal foto’s van mannen met baarden. En er zitten ongelooflijke cuties bij! 

Help mijn collega Hannes om te blijven rondtoeren met zijn gratis wagen door hem kilometers te bezorgen in de vorm van likes: https://www.facebook.com/likemyride  

Verder heb ik afgelopen weken ontdekt: het Via Via café in Mechelen (Zandpoortvest) is een coole plek, de asperges zijn dit jaar weer dik oké en zeker eens bestellen in ‘t Vliegend Peerd (Bonheiden) en mijn foto’s zijn goed genoeg om de gazet te halen: http://www.gva.be/regio-mechelen/mechelen/monumenten-decor-voor-opnames-the-voice.aspx 

Aja, en ik ben vier kilo afgevallen tijdens de liveshows. Misschien heeft die Gin Tonic er toch iets mee te maken? ;-) 

Bon, nu iedereen weer mee is, kan ik de komende dagen ook tijd vrijmaken om weer meer op mijn blog te posten!