Now Playing Tracks

Can we go some place where they know my face?

Ah, het is zonnig, het is goed weer, de vogeltjes fluiten en mijn werkplek bevindt zich sinds afgelopen maandag in het Citadelpark in Gent. Het leven is niet slecht. Bovendien hebben we sinds deze week in wat tot voor kort nog koude catacomben waren een aangename bureauruimte, superlekkere catering van de Bijloke en een crèmekar die elke dag voor onze deur passeert. Meer is voorlopig niet nodig, en ondertussen bouwen de mannen van Arf & Yes stap voor stap ons decor op. 

Wellicht is het stilte voor de storm, want er is natuurlijk nog ongelooflijk veel te doen. Het is zowat als een festival organiseren: er is niets en je moet aan alles denken. Elektriciteit, internet, catering, afvalcontainers, rode kruis post, security, veiligheidsverslag, kuisploeg, heras-hekken, noppenmatten, containerdorp, brouwer, enzovoort enzovoort. En dat is dan nog los van de normale taken zoals planning, publiekhandling en organisatie van de liveshows. Maar kom, het is het derde seizoen en ondertussen weten we hoe we de boel moeten aanpakken. 

Nu het zomer wordt, heeft iedereen ook weer zin om buiten te gaan, terrasje te doen en pinten te gaan drinken. Afgelopen weekend was dan ook niet anders. We begonnen met een barbecue in Steven zijn voortuin en trokken daarna in onze kleurrijke carnavalpakjes naar het centrum van Halle. Tijd voor een hele nacht plezier! Het was warm, ook als de zon onder ging, dus we konden de hele avond dansen in open lucht. Terug in mijn thuisstad zijn, bracht wel gemengde gevoelens bij me boven. Tien jaar later kan ik aan de stand van ons café een pintje bestellen, en de cafébaas Sebbe kent nog altijd mijn naam. En toen we op de grote markt kwamen, zag ik als eerste Kevin. Hij moet ongeveer de enthousiaste persoon zijn die ik die avond gezien heb, en die meteen op mij afstormde, met Veke vlak achter zich. Mijn oude vriendjes terugzien, dat doet héél héél erg goed. Op dat moment wens ik dan dat ik meer tijd heb om terug te keren naar Halle en mis ik die periode waar ik de stad in kwam en iedereen mijn gezicht kende. In Mechelen wonen is toch nog iets anders. 

Wat ik wel gedaan had, is al mijn Mechelse vriendjes meegebracht naar Halle. We bleven allemaal slapen bij Steven en hebben plezier gemaakt tot het weer licht werd. De volgende dag ben ik wel opgestaan met een zware kater en een dikke blauw-gele plek op mijn knie van op de botsauto’s. Maar het was weer een nacht om in te kaderen! 

It’s oh so quiet

Even een weekje rust! Sinds zaterdag ben ik terug van de Sextner Dolomieten, en komende vrijdag vertrekken we met de vrienden naar Serre Chevalier. In de tussentijd ga ik dan maar even werken :-) Het is rustig op The Voice. De battles zijn opgenomen en het is even stilte voor de liveshow-storm. Er moet wel nog erg veel gedaan worden, maar sommige dingen kunnen ook pas gebeuren als andere voltooid zijn. En het heeft voor mij niet veel zin om te veel dingen op te starten, aangezien ik ze dan vrijdag weer moet doorschuiven naar Lies. 

Vandaag gingen we voor de eerste keer naar ‘t Kuipke om te kijken hoe alles daar in zijn plooien kan vallen. De jongens van Arf & Yes waren daar met hun plannen, en stilaan begint alles vorm te krijgen. Simpel zal het wel niet zijn, want ‘t Kuipke is een leeg hol waar we alles zelf moeten binnen sleuren. Maar eens het af is, zal het zonder meer een unieke locatie zijn! 

Naast ‘t Kuipke, in de Floraliënhallen, bouwen we ons eigen containerdorp voor alle loges, studioruimtes en faciliteiten die de ‘catacomben van het Citadelpark’ niet hebben. Wel leuk om iets van niets te zien opgebouwd worden! Ik kan amper wachten tot eind maart. 

Verder komt Serre Che nu wel erg dichtbij, en het is leuk deze week rustig te werken en verder enkel te denken aan jenever en jagermeister, franse weerberichten te checken, uit te zoeken welke bikini mee te nemen voor de hot tub en feestlocaties ter plekke op te zoeken. Holiday in the snow, here we come! 

Foto’s: zo mooi is het in de Sextner Dolomieten!

Onbekend en onbemind bij vele Belgen en Nederlanders, maar wij zitten deze weken in Alta Pusteria in de Sextner Dolomieten. Onze gids Roland (voor het gemak Mathias Schoenaerts genoemd) heeft ons vandaag meegenomen op de Giro, een tourtje doorheen de hele vallei. Toegegeven, er waren wat snowboardonvriendelijke padjes onderweg, maar de pistes die we tegenkwamen op Col D’ La Tenda of aan de Helm, maakten dat meer dan goed. Breed, rood, zo goed als ongespoord met een ruime mogelijkheid om goed te knallen! Wat meer kan je nog willen, buiten dat het weer dan nog mee zit ook? Verse sneeuw sinds gisteren, vandaag niet altijd zonnig maar ook lang niet slecht. Met nog een passage aan de steilste piste van Italië, was onze dag meer dan goed als Mathias ons in de late namiddag weer naar het hotel bracht. Waar het trouwens ook lang niet slecht is, deze avond vielen we zelfs in een onverwacht carnavalsfeestje en onze ‘butler’ Bruce blijkt nog een grappige peer te zijn ook :-) 

Morgen doen we Kronplatz! 

Bright is my favorite color

Het is weer eens tijd voor een ander kleurtje. Zo eens om de zoveel maanden is dat nodig om mijn gemoedstoestand in het gedrang te houden en de platgetreden paden te verlaten. Meestal weet ik niet wat ik met mijn haar moet aanvangen en dan leid een andere kleur iedereen af van het feit dat het alles behalve in de plooi ligt. Nogal kameleon-like… 

Het begon allemaal zo: 

Later: 

Daarna: 

Dan eventjes: 

Voor ik zoiets had van: 

En dan terug naar de roots wou… 

So who knows what’s next…? 

Dag 2 in Les Arcs! Het weer is nog altijd bon, we hebben vandaag wat video gemaakt voor wintersporters.be! Nu hebben we wel ongeveer het hele gebied Les Arcs gezien, maar sneeuw is zo verslavend dat het uiteindelijk niet uitmaakt waar je bent… Als er maar poeder ligt! Na ons fris dagje nog even in de bar gaan hangen, en een paar gluhweins later was het ineens donker! Moesten we wel nog naar het dorp afdalen… :-) gelukkig zijn Arc 2000 en Arc 1950 lichtbakens in de Franse Alpen, en zijn we veilig beneden geraakt. ‘s Avonds nog raclette en pierrade gaan eten om ons wintersporters weekend goed af te sluiten!

Huplaaaaa! Gisterenavond vertrokken vanuit Bonheiden voor drie dagen sneeuw! We zijn met de wintersporters vannacht aangekomen in Les Arcs en vandaag al een zalig skidagje achter de rug. Bij aankomst deze nacht viel er verse poeder, weliswaar niet veel, maar genoeg om een krakend toplaagje te geven. We verblijven in Arc 1950, en Kristof, Dieter, Vinnie en ik hebben ons al goed geïnstalleerd in ons appartement. Omdat we hier maar tot zondagavond zijn, moeten we het maximum eruit halen en zijn vandaag al goed gaan knallen op de piste. En het was goed weer dus we hebben al goed in de zon kunnen hangen. Dan de dag afgesloten in de jacuzzi en nu een goede fajita aan’t eten bij de plaatselijke Mexicaan. I love my holidays!

Voor mijn broertje en zijn vertrek naar de US! 

Eat. Sleep. Rave. Repeat!

Deze voormiddag is van mij en mijn bed is mijn beste vriend! Want het is nodig. De laatste weken waren redelijk heavy, en de rustigere momenten die ik dacht te hebben begin januari, zijn verdwenen als sneeuw voor de zon. (persoonlijk vind ik dat geen slechte metafoor, gezien de warme temperaturen van de laatste weken en het gemis van een echt winters Europa)

De Blind Auditions van The Voice in december, zijn op enkele schoonheidsfoutjes na, wel goed verlopen. Tuurlijk, het waren lange dagen, maar dat weten we altijd op voorhand. En ja, ze vielen in en rond de feestdagen. Dat maakt het altijd nog wat ingewikkelder, omdat je de weinige vrije momenten moet gebruiken om de kerstlichtjes op te hangen, cadeautjes te kopen en bij de bomma kalkoen te gaan eten. En dit jaar was er ook minder tijd tussen de eerste workshops en de blind auditions, waardoor de eerste opname-dag er razendsnel was en ik het gevoel had dat ik minder goed was voorbereid dan vorig jaar. Nu ja, we hebben ons er met heel de ploeg door gesparteld, en hadden zelfs de tijd om nog wat kerstsfeer op te snuiven bij vtm! 

image

Drie kalkoenen later was het nieuwe jaar daar, en omdat ik altijd moet overdrijven, hadden we 14 vrienden thuis uitgenodigd. Het ‘iedereen brengt wat hapjes mee’ concept klonk wel goed, maar de definitie van ‘een hapje’ werd soms ruim geïnterpreteerd. Ik denk dat er zo ongeveer nog 20 daklozen hadden kunnen komen eten en dan hadden we nog genoeg gehad :-) 

image

De volgende dag vertrok mijn broer voor onbepaalde tijd naar de States voor zijn werk. Het was wat nieuwjaar in mineur op een bepaalde manier, hoewel hij uiteindelijk nog een dag langer bleef door een gecancelde vlucht. Ik deal er mee op mijn manier, en muziek helpt wel. Ik ben geen goede zanger, en geen goede gitarist, maar tekst naar mijn hand zetten dat kan ik wel, en speelde dit dan op oudejaarsavond om mijn gevoel uit te drukken: 

http://strawberryicedreams.tumblr.com/post/73196610787/voor-mijn-broertje-en-zijn-vertrek-naar-de-us

De kerstdagen was een ander soort drukte, maar éénmaal 2 januari, was het tijd om terug te vallen in het eat.sleep.work.repeat-ritme. Waar ik zowat een haat-liefde verhouding mee heb. Werken voor The Voice is iets wat ik enorm graag doe, en ik ben bereid om er hard voor te werken zodat alles in goede banen geleid wordt en we het beste kunnen halen uit onze opnamedagen. Maar soms kan ik er verdomd moe en kregelig van worden. We hebben geluk dat we een hecht team zijn die heel wat kunnen hebben van elkaar, en als we er van tijd tot tijd een fles cava over gieten, komt alles goed. 

image

Mijn drukke dagen nu hebben er ook veel mee te maken dat Lies ziek is (veel beterschap, meid!) en ik er productioneel even alleen voor sta, en er dan net een moeilijke draaidag in Parijs aan kwam. Planningen maken, filmtoelatingen regelen, locaties vastleggen, materiaal ophalen, tickets boeken, informatie aanvragen en dat allemaal in het frans, mijn favoriete taal die ik niet spreek (ahum - of toch niet goed). Wel ja, misschien zijn mijn fout-uitgesproken, in de verkeerde volgorde geplaatste dyslectische woorden nog wel charmant, of wel zijn de Parijzenaars enorm aimable, want het meeste kreeg ik wel klaar. Op een week filmtoelatingen regelen bij 5 verschillende instanties, de politie en burgemeester van Parijs was niet simpel, maar uiteindelijk had ik alles! Heel blij! Tot Bent de avond ervoor zei dat hij het wel leuk vond om in Parc des Buttes Chaumont te gaan wandelen. Wel ja, ik had dus bijna alles. 

Achteraf heb ik me ook wel afgevraagd waarom ik al die moeite gedaan heb, want we zijn nergens in Parijs tegen gehouden geweest, geen politie-agent tegengekomen en iedereen was enorm behulpzaam. En Bent had gelijk, het park was geweldig leuk om te doen! 

Ik was zaterdag al in Parijs om de studio te bezoeken, en heb dan met de studiobaas JC le tour de Paris gedaan om al de locaties te bezoeken die we nodig hadden. Dat was nuttig, maar ook vermoeiend. Als mijn brein nog goed werkt in het begin van de dag, kan ik me redelijk goed uitdrukken in het frans. Maar na een paar uur en wat een eeuwigheid in de file van Parijs leek, kwam het er allemaal niet meer zo goed uit. Enfin, ik was blij dat ik ‘s avonds in mijn hotelkamer was en languit liggend op mijn bed sushi kon eten. Het was de eerste aflevering van het derde seizoen The Voice Frankrijk op TFI, wat ik even dacht te bekijken maar uiteindelijk zelfs heel leuk vond om te blijven volgen. Wel ja, zot zijn doet geen zeer. 

Daarna met David, Bent en Martena nog iets gaan drinken in club Silencio, die volledig ontworpen werd door David Lynch. Heel erg coole plek! Ergens heb ik spijt dat ik geen foto gemaakt heb, maar dat is niet het soort ding dat je daar doet. Op zo’n momenten voel ik me dan soms klein en nog erg groen: er is nog zoveel te zien op de wereld en ik ga nog heel veel fantastische plekken mislopen als ik me niet omring met de juiste mensen op de juiste plaatsen. Gewoon over muziek, Parijs en de goede dingen van het leven praten met Bent, Martena, David en een gin-tonic (die laatste praat niet, maar zegt toch heel veel) in het Nederlands (!!) was echt wat ik nodig had die avond. 

Gisteren was het dan menens. Na een ontbijtje in het hotel met David zijn we Bent gaan ophalen aan zijn appartement en doorgewandeld naar Gare du Nord om zijn team en de cameraploeg op te wachten. Het was een dag waarin we half Parijs doorkruist hebben met de metro aan een onverklaarbaar hoog tempo en zoveel mogelijk hebben gefilmd en gezien en discussies hebben gehad en op draaimolens hebben gezeten en slecht hebben gegeten maar heel erg hebben gelachen. Dat alles vanaf half februari bij vtm!

image

Na een lange rit met de auto naar huis gisterennacht, heb ik één voormiddag voor me zelf. Sleep? Misschien even, voor we terugvallen in rage. Repeat. 

Me and my apple pie life

I live in a house and I’m driving a car and I have a good job. I come home at six, I cook a meal and I watch tv. I have a good man, we plan while we roll and we’re paying our bills. I’m living the apple-pie life. 

Wel, het is hoe je het bekijkt. Of wat je definitie van “apple-pie life” eigenlijk is. Strikt gezien is het een normaal, standvastig leven. Maar ik bekijk het liever als het soort leven waarnaar ieder voor zichzelf naar op zoek is. Met  alle dingen er in die perfect zijn zoals je het voorstelt. 

En het is waar, ik woon in mijn eigen huis, betaal rekeningen, ga elke dag naar mijn werk en kook als ik thuiskom. Wel, meestal toch. Nu ben ik alweer drie dagen opgesloten in de studio en kan me haast niet meer herinneren hoe mijn voorgevel er uit ziet in het daglicht. Oh wacht, maar die ziet er ook helemaal niet meer hetzelfde uit als twee dagen geleden. Maandag stond er immers een treintje verbouwwagens voor de deur om ons dak er af te halen - letterlijk. (Geen nood, ze bouwen het weer op, maar momenteel ziet het er pretty scary uit)

Dat terzijde, momenteel begin ik er steeds meer over na te denken wat voor soort leven ik eigenlijk wil. Ik ben nooit iemand geweest die te ver vooruit plande: de overbekende ‘waar zie je jezelf in vijf jaar’- vraag, is niet aan mij besteed. Ik heb geen idee. Hoe kun je nu al weten wat over vijf jaar je dromen en wensen zijn? Ik weet wat ze nu zijn. En dat vind ik al veel. Maar evengoed heb ik over twee maand weer andere verlangens. Materieel ingesteld ben ik sowieso niet. Natuurlijk ben ik blij dat we een huis hebben, en een soort van normaliteit waar ik na de zotte situaties waar ik soms in beland weer naar terug kan keren. Maar evengoed had ik nu met een rugzak aan de andere kant van de wereld kunnen staan, op zoek naar een lagoon ergens in een oerwoud. Dan had ik nog perfect gelukkig kunnen zijn. 

Er is gewoon nog zoveel dat ik wil doen, en regelmatig vind ik het storend dat we beperkt zijn in onze mogelijkheden. Een huis dat afbetaald moet worden, waarvoor je elke dag centjes op tafel moet leggen. Rekeningen genoeg, en er blijft amper geld over om iets leuk te doen. Ik ben jong, ik wil de wereld zien, avonturen beleven. Voor ik elke dag appeltaart moet bakken als ik thuiskom van mijn werk. 

Als ik na 12 uur non-stop opnames merk dat het al donker is buiten en ik die dag de zon niet heb gezien, wou ik soms wel dat ik een apple-pie life had. Misschien ambtenaar, op het gemeentehuis. Starten om 8, naar huis rond 4, thuis met de kindjes en lange weekends naar het strand (want ik zou thuis zijn op feestdagen). Oh maar wat zou dat saai zijn. Dan zou ik om 12u ‘s nachts, als de security bij vtm even zijn rug draait, niet op een kersthert kunnen gaan zitten. Of impulsief op een vliegtuig stappen naar Zwitserland. Of in het midden van een weekdag alleen in de cinema een film gaan zien, omdat ik nood heb aan me-time. 

Dus eigenlijk… I live in a dream, I’m driving towards where I want and I have THE best job. I may not come home at six everyday, often need to eat out and almost never have time to watch tv. (but at least I’m making it) But I do have the best man, we plan while we roll and we’re paying our bills (if we feel just about them).

I am living my apple-pie life. Although it can be as sour as sweet. 

To Tumblr, Love Pixel Union