Now Playing Tracks

Chocoladecake met ganache

Ingrediënten

300g donkere chocolade

300g bloem

5 dl room

8 eieren

280g suiker

een klontje boter

voor de ganache

175g donkere chocolade

75g boter

1 dl room

Smelt de 300g chocolade au bain-marie. Doe de gesmolten chocolade in een mengkom en klop er één voor één de eieren door. Voeg hierna eerst de suiker en daarna de bloem toe. Klop het beslag goed op.

Doe de 5 dl room in een aparte mengkom en klop deze op tot slagroom. Meng ze dan voorzichtig onder het chocolademengsel.

Vet een taartvorm in met het klontje boter. Bestrooi hierna met wat bloem. Vul de vorm met het beslag.

Bak 80 minuten in een oven op 160 graden.  Prik in de cake om te kijken of hij voldoende gebakken is. Indien er nog beslag aan je vork blijft kleven, heeft de cake nog meer tijd nodig.

Laat de cake hierna afkoelen en maak de ganache.

Doe de room samen met de boter in een pan en verwarm geleidelijk tot het bijna kookt.

Doe de chocolade in een mengkom en giet er de warme room over. Blijf roeren tot de chocolade volledig gesmolten is.

Leg de cake op een taartrooster en zet er een bord of schaal onder. Giet de ganache over de taart en bestrijk het oppervlak en de randen ermee. De overbodige chocolade wordt opgevangen op het bord.

Laat de cake verder afkoelen tot de ganache is opgesteven. Hierna kan je hem nog versieren met slagroom, bloemsuiker of  rolpraliné.

Voor een kleinere cake, gebruik de helft van alle ingrediënten. 

I see a bright white beautiful heaven hanging over me

Het is alweer even geleden dat ik tijd heb gevonden om hier iets neer te pennen, maar dat zal liggen aan het feit dat ik evenmin tijd heb gehad de voorbije weken om een deftige maaltijd te koken, enige vorm van huishoudelijke taken te doen of eens een rustig moment heb om familie en vrienden terug te bellen die al een paar keer op mijn voice mail staan. Het is zomer en het is feest! Al de serieux is voor september, of wanneer ik zelf even nood heb aan rust. Voorlopig ligt het tempo hoog en dat bevalt me wel. Zo heb ik minder tijd om aan mijn problemen te denken.

Van zodra ik kon plooien en strekken met mijn knie, zat ik op de wei van Werchter, en daarna volgden nog Dour, Gentste Feesten, Lokerse Feesten, Antilliaanse Feesten en Pukkelpop. Ik ben vastbesloten om het maximum uit deze zomer te halen, ook al zit het weer de laatste weken niet zo mee. Aangezien er geen buitenlandse vakantie op het programma staat, moeten we het dichter bij huis er maar van nemen.

image

Rock Werchter was een goede start van de zomer, maar jammer genoeg had ik na twee dagen enorm last van mijn maag. Teveel lauw bier met vettig eten is goed voor niemand, maar nooit eerder had ik er zoveel last van. Het was zelfs zo erg dat het nog is blijven duren tot de Gentse en zelfs de Lokerse feesten eer ik volledig over mijn degou van bier over was. Gelukkig waren er cocktails genoeg op alle festivals die ik daartussen heb gedaan :-)

image

Dour was een lucky shot, zoals ik er deze zomer wel meer heb gehad. Ik heb het al eerder gezegd, maar zal het nog eens doen: ik heb de beste vrienden ter wereld. Er zijn meer guesttickets dan betalende kaarten mijn richting uitgekomen de laatste maanden en ik ben van plan om al die favours met veel liefde terug te betalen!  (en van tijd eens een pintje)

image

Dour met Mieke, Dimi, Seb en twee nieuwe (op de parking leren kennen) vrienden Tom en Kobe was superleuk. Ik was nog nooit op het Waalse festival geweest. Eerlijk, het is allemaal wat meer à l’aise dan de Vlaamse tegenhangers, zoals bijvoorbeeld vuile toiletten en overal sloppende modder, maar dat maakt het juist zo leuk. Je hoeft je niet half uit te kleden aan de ingang en iedereen is supervriendelijk. De baseline is dansen, feesten en plezier maken en niemand heeft een stofzuiger in zijn gat. Lang leve de Walen! We hebben gedanst op Kaiser Chiefs en Boyz Noise tot een stuk in de nacht. 

image

image

image

image

image

Gent was cocktails drinken met Mieke, Lokeren was alles kapot dansen op de Subs en een nachtje in de auto, en de Antilliaanse feesten waren véél donderwolkjes (=cocktails). Daar was ik trouwens ook nog nooit geweest. Superleuk festival, al zou ik het veel vinden om 45 tot 50 euro te betalen voor één avond waar ik geen enkele groep ken. Maar ik heb me rot geamuseerd met Joris en de manier waarop we zijn thuisgeraakt is weer een avontuur om toe te voegen aan onze memoires!

image

Maar de highlight van mijn zomer tot nu toe was Pukkelpop. Het zal een combinatie geweest zijn alle verschillende soorten vrienden die ik heb, de groepen die er speelden, het chille weer en de zeer dansbare late avonden. ’s Morgens aan de tent was het kei hard lachen met Pieter, Dennis en Joeri, waarna we de special beers tent opzochten en naar het stevigere gitaarwerk gingen luisteren, mijn rustige middagen kon ik spenderen met Jonas en Timo in de FOH van de boilerroom. De andere tenten, zijpleintjes maar ook vaak mainstage of iets gaan eten waren heel leuk met Jan, Thomas en Kathleen en de eindeloze nachten dansen in de boilerroom (of toch minstens tot ze ons kwamen wegjagen met het lintje) waren superleuk met Dimi, Seb en Stijn. Ik ken geen gevarieerder festival dan Pukkelpop. Op elke hoek is er iets te zien, te doen of te beleven. De Petit Bazar met zijn reuzenrad en Radio Topkaas was een ideale plek om even te chillen als je geen optreden wou zien, maar verder is heel het weekend enorm hard gegaan. Oké, we hebben een beetje regen gehad, maar ik vind dat allemaal zo erg niet. Dan kan je ook ’s morgens (lees: ’s middags) des te langer in je tent liggen.

image

Met Pukkelpop heb ik voorlopig mijn laatste festival van de zomer achter de rug, maar er staan nog wat gezellige avonden op het programma. Erg zomers zullen die wel niet zijn, maar ik kijk ook al reikhalzend uit naar de winter. We hebben vorige week de nieuwe website van Wintersporters.be gelanceerd, en het plannen van de eerste trip is een feit. Stoked!! Nog even wat kiné doen de volgende weken en we zijn helemaal klaar om eind oktober weer op de plank te gaan staan! 

I’m on the pursuit of happiness

… and I know, everything that shines ain’t always gonna be gold. 

Het is weer zonnig, na enkele dagen stortregen. Dat maakt me sowieso altijd gelukkiger, en nu het niet zo druk is bij Endemol, heb ik veel tijd om heel mijn zomer vol te plannen. We gaan dit jaar niet op vakantie, en dat resulteert in veel terrasjes, festivals en spontane uitstapjes. 

Tijd hebben is iets magisch. Meestal bedenk ik mezelf dan op voorhand, ik ga dat en dat en dat doen. Meestal eindigt het in: jaaaa ik ging eigenlijk dat doen, maar op het terras zitten was toch veel leuker. Zo eindigen we in Dour als we naar Gent gingen gaan, en eindigen we in Gent als we naar Brussel gingen. Maar dat maakt niet zoveel verschil, zolang er maar zon, vrienden en plezier op het programma staan. Na een drukke periode op het werk, gevolgd door een enorm zwart gat na de operatie, mag ik ook wel eens wat tijd om mezelf te amuseren. 

Het gaat trouwens al pakken beter met de knie. Ik hoef niet te pretenderen dat ik weer tip top in orde ben, maar we kunnen autorijden, fietsen, gezond stappen en iets dragen. Die marathon lopen zit er nog altijd niet in, maar dat dansen begint toch al wat te lukken. En dat is alleszins al vrij belangrijk in een feestzomer. 

Er zijn niet veel mensen die weten dat ik een moeilijke periode achter de rug heb -en ik ga daar ook niet over uitweiden- maar ik heb eindelijk het gevoel dat alles weer wat beter gaat. De belangrijke les die ik geleerd heb, is dat je instaat voor je eigen geluk en daarvoor niet op iemand anders moet bouwen. Dus dat doe ik dan ook. Ik ga op zoek naar de kleine dingen die mij gelukkig maken en daar probeer ik zoveel mogelijk van te genieten en kracht uit te putten. Ik ga niet zeggen dat ik alweer op dat punt ben waar ik echt gelukkig ben, maar de weg er naartoe lijkt minder lang. 

Dus wie tijdens deze feestzomer zin heeft om een terrasje te doen, te komen zwemmen in de tuin, met me te dansen op een festival en zo een beetje mee wilt bouwen aan mijn (en je eigen!) geluk, is meer dan welkom. 

Learning to walk again

Ja het begint na een paar weken toch vervelend te worden, dat thuis zitten en niet echt iets kunnen doen. Niet evident voor iemand die graag uitgaat, vrienden ziet en altijd bezig blijft. ‘s Morgens opstaan en denken: ‘wat zal ik vandaag eens gaan doen?’ is iets geheel nieuw voor mij. 

Niet dat er zoveel mogelijkheden zijn. Ondertussen ben ik al iets beter te been, maar de opties blijven nogal beperkt tot a) een film/serie bekijken, b) een boek lezen in de hof, c) Plants vs. Zombies spelen op de iPad, d) gitaar spelen, e) iemand proberen overtuigen om mij te bezoeken of me te komen halen. Schoon weer, tijd over maar dat bungee jumpen zit er zo nog niet in. Vrienden overtuigen om me te bezoeken lukt de laatste dagen wel vrij goed en zo laat ik me dan toch nog entertainen in deze eindeloze weken. 

Sinds ik uit het ziekenhuis ben, is er enkel vooruitgang geweest. Vooral de eerste week was lastig. Alles ging moeizaam, ik had weinig eetlust, mijn been ook maar enkele centimeters verplaatsen was lastig. Ik kon rondhuppen op twee krukken maar al snel deden mijn handen pijn, was ook mijn ander been stijf en ging ik op mijn poep de trap op om geen evenwicht te verliezen. Niet ideaal. ‘s Nachts proberen slapen was mogelijk nog erger, want dan moet ik mijn brace om en geloof me, lekker ligt dat niet. Die medicatie zorgde er ook voor dat ik vrijwel altijd zin had in niets. 

Wel vrij meteen gestart met kiné en dat was zeker de eerste twee weken de highlight van mijn dag. Mijn kinesist laat me genoeg afzien, daar niet van, maar ik hou er van om vooruitgang te zien en naar een doel te streven. Je merkt dat je steeds beweeglijker wordt en na een tijd weiger je ook gewoon om je hulpeloos te laten behandelen. Je staat gewoon zelf op om dingen te nemen en te doen, omdat je weet dat het kan.

Na twee weken met krukken mocht ik terug naar de specialist, die me ook geopereerd heeft. Hij wist me te zeggen dat alles heel goed ging en de vooruitgang duidelijk zichtbaar was. Nog één week met één kruk en steunen mocht, waardoor ik de kans zag om nog actiever te gaan bewegen doorheen het huis. Voor de voetbal trok ik ook naar buiten, eerst op café en afgelopen zondag in de Carolushal, gewapend met brace en kruk. Zolang ik mezelf maar overal een stoel kan regelen komt alles goed, maar ook dat is geen probleem want blijkbaar ben ik zielig genoeg dat iedereen voor me rechtstaat.

We hadden vorige week ook ons verjaardagsfeestje, waar de nodige voorbereidingen voor getroffen moesten worden. Een hele dag rondhuppen langs het keukenblad, groenten snijden, hapjes maken, een pinata in elkaar knutselen,… niet handig met één half functionerende knie. Maar moeilijk gaat ook en zo zijn we weer een stap verder in de revalidatie. 

Vandaag mag die ene kruk ook weer bij de rest van het meubilair en moet ik nog een weekje de brace dragen. Dat betekent vanaf volgende week fietsen, zwemmen, autorijden en… Rock Werchter! 

Icepacks, oefeningen en eenzame uren

Jawel, het moest er ooit eens van komen, en daar lig ik dan. Met mijn knie in het gaas, drukverband en een icepack er boven op. Een operatie plannen in mijn drukke leven is geen sinecure, maar langer wachten en niet kunnen sporten, was eigenlijk ook geen optie. 

Gisterenochtend binnen gegaan om 7u, en na zo’n drie kwartier aan het loket gewacht te hebben (traa-haag), mocht ik met mijn papieren naar de afdeling orthopedie. Daar meteen kamer 178 gekregen, een operatiekleedje en de melding dat ik het meteen mocht aantrekken want om 8u15 was de operatie gepland. Aangezien ik een hekel heb aan wachten, kwam me dat perfect uit. Grappig wel dat je ook zelf niet mag stappen naar het operatiekwartier, nee, je moet al in dat bed gaan liggen ook al ben je nog perfect gezond, en zo rollen ze je dan door de gang. 

Ik herkende mijn dokter meteen als ik hem zag, ook al was hij al volledig ‘geprept’ met monddoekje en al. Hij heeft van die sprekende ogen die meteen vertrouwen uitstralen en ik was dan ook heel blij om ‘m te zien. Hij zei geruststellende woorden terwijl de operatieverpleger mijn infuus stak, de assistent mijn hartritmeplakkers aanbracht en de anesthesist begon met de verdoving van mijn been. Alles gebeurde zo snel dat ik ook geen herinnering meer heb van onder totale verdoving gebracht te worden. Maar best ook misschien, en in slaap vallen met een kalmeringspilletje en de vertrouwde ogen van mijn dokter, was zeer geruststellend. 

Ook van het wakker worden in de ontwaakkamer heb ik amper herinneringen. Ik weet dat ik vroeg om op mijn zij te gaan liggen, maar dat ging natuurlijk niet. Dan zei er iemand dat ze me naar mijn kamer gingen brengen, maar voor ik daar was, sliep ik alweer. Vervolgens stond de dokter weer naast mijn bed, en maakte me wakker met zijn hand op mijn schouder. Ik wou zoveel vragen, maar was zo moe. Hij zei dat alles perfect verlopen was en dat ze mijn kruisband goed hadden kunnen herstellen. Ik zie hem nog net weggaan en val alweer in slaap. 

De rest van de dag was eveneens loom. Er liepen verpleegsters in en uit voor nieuwe icepacks, nieuwe baxters, mijn temperatuur te meten etc, maar alles is vaag. Painkiller snoozen. Nice. 

's Avonds is Wouter een uurtje langs geweest, maar tegen het einde van zijn bezoek was ik alweer zo moe dat ik bijna opnieuw in slaap viel. Nu lijkt het alsof ik een hele dag kwijt ben en vandaag eveneens gisteren is. Gisteren ook niet meer binnen gekregen dan een halve kiwi en vijf glazen water. Want DORST ho maar. Ik mocht natuurlijk niets gedronken hebben voor ik het ziekenhuis binnen kwam. 

Vandaag is chiller. Af en toe snooze ik nog even weg, maar er loopt zoveel volk in en uit dat ik toch vrijwel meteen wordt wakker gemaakt. De baxter is er uit, ik krijg mijn pijnstillers nu in pilletjesvorm en mijn dik verband is vervangen door een drukverbandje. De icepacks blijven wel komen, maar dat is niet zo erg met dit warme weer. Pijn valt goed mee, ik heb eerder een zeurderig gevoel in mijn been dan echt zeer. Mijn al gebroken nagel stoten aan een vuilnisbak in’t Kuipke en vijf minuten liggen kermen op de grond, dàt doet zeer. Dit is peanuts. 

De plaatselijke kinesist is ondertussen ook op bezoek geweest en heeft me al enkele oefeningen laten zien die ik thuis kan doen. Elk uur bewegingen voor de bloeddoorloop, en dan al iets klein om mijn knie te trainen. Vanaf dinsdag dan effectief naar mijn kinesist. 

Verder is het nu de rest van de dag wat eenzame uren doden. Straks mag ik naar huis, maar ik wacht op Wouter om me te komen halen. Gelukkig heb ik nog wat filmpjes op de laptop staan en lig ik op een éénpersoonskamer. Ik hunker alleen naar de zon die buiten schijnt en ik hoor de vogeltjes zo goed fluiten. 

En ik moet alweer gaan plassen. Verdorie, die badkamer is zo ver… 

To Tumblr, Love Pixel Union